“Mevrouw, de zee is niet goed toch?”

Het is 9:30 uur, donderdagochtend, lokaal 4.

Acht jongens zitten aan hun tafel. De een gapend, de ander nog met z’n jas aan, want het is toch koud mevrouw!!! Toch zitten ze daar, blij om weer op school te zijn. Afleiding van het azc, de lange procedure bij de IND en het gemis van hun familie.

We lezen een stukje. In hun boek staat het woord ‘zee’. Ik vertel over Nederland, de Noordzee, de Waddeneilanden, enz. Ze zijn nieuwsgierig. Hoe zou dat er uit zien? Mijn gedachten dwalen heel even af naar Kos, het geliefde eiland waar ik elk jaar op vakantie ga met mijn gezin. Dit duurt ongeveer 3 seconden. Terug naar ‘mijn’ jongens! Ik zoek naar een filmpje van de Waddeneilanden. Vol ongeloof kijken ze; ‘Is het zo dichtbij?’, ‘Je kunt er met een boot naartoe?’, ‘Mooi, mevrouw!!’.

Twintig minuten lang kijken ze naar prachtige beelden. Alle woorden die ze de afgelopen tijd hebben geleerd, hoor ik terug. Vol trots luister en kijk ik naar ze!

Ze werken verder in hun boek en ik loop ondertussen langs om vragen te beantwoorden. Ik blijf bij een leerling staan, hij wijst naar het plaatje van de zee. “Mevrouw, de zee is niet goed toch?!” Ik kijk hem aan en zie de angst in zijn ogen. Hij begint te vertellen over hoe hij uiteindelijk na 2 jaar rondzwerven in Nederland is gekomen. Vertrokken op zijn 15e, uit angst voor het regime waar hij na zijn 18e verplicht aan deel zou moeten nemen. Zijn familie achterlatend, broertjes en zusjes in het ongewisse, lopend naar ‘je weet niet waar’, maar hopelijk naar een fijnere plek. Reizend door Ethiopië via  Soedan naar Libië. Daar aangekomen is hij al bijna een jaar onderweg en compleet ondervoed en uitgedroogd. “Mevrouw, mijn kilo was nog 39 en ik overal pijn.” Hij belandt in het ‘ziekenhuis’ van het vluchtelingenkamp en sterkt aan d.m.v. een infuus. De meest gruwelijke verhalen volgen over het kamp in Libië. Hij besluit verder te reizen en daar komt het o zo gevreesde woord ‘zee’ en ‘boot’. Hij komt op een bootje terecht met veel te veel mensen. Twee dagen lang zitten ze op zee, geen eten, geen drinken, geen wc. Niet iedereen overleeft de reis op zee naar Italië.
In Italië zwerft hij rond en vervolgt zijn reis steeds noordelijker. Ongeveer 2 jaar na het verlaten van zijn thuisland, zijn ouders en broertjes en zusjes, komt hij aan in Nederland, weer ondervoed en uitgedroogd, weer een opname in het ziekenhuis volgt. Mijn hart breekt…

Nu, 2021, na oneindig veel stress, heeft hij een verblijfsvergunning gekregen! Een vreugdedansje volgt!!

De afgelopen 2 jaar heb ik een jongen gezien die ondanks het afscheid van zijn familie, de traumatische reis en de verschrikkelijk lange wachttijden bij de IND, zichzelf staande heeft weten te houden. Altijd lief en vrolijk; “Met mij gaat goed, mevrouw!! Met u ook?”.
Ongelooflijk hoe sterk onze jongeren zijn!

Zo maar een ochtend in mijn klas op de ISK. Zo maar een gesprek met een van mijn leerlingen. Allemaal met hun eigen verhaal. Vertellen ze het niet vandaag, dan misschien morgen, misschien nooit. Verhalen die de maatschappij meestal niet kent. Verhalen waarvan je hoopt dat het jezelf nooit gaat overkomen.

In de vluchtelingenkampen in Griekenland schuilen nog 4222 ‘verhalen’. Kinderen die het recht hebben op een betere toekomst. Een toekomst waarbij ze hun ouders, broertjes en zusjes weer kunnen zien. Een toekomst waarin ze niet meer in angst hoeven te leven.

Als kind kun je niet kiezen waar je wordt geboren. Wij kunnen wel kiezen om een kind meer perspectief te geven!!

Door Nynke Abel (docent NT2 Singelland ISK Drachten, mentor van een klas alleenstaande minderjarige jongens)